|
|
|
Durf te kijken, durf te delen,
durf te openen, durf te voelen.
Durf ervoor te gaan maar
durf het ook even allemaal niet te weten.
Dat is wat er is.
|
Accepteren dat ik naast mijn vriendelijke, zorgzame, doenerige, organiserende, volgzame kant ook een luie, boze, niet-rekening-houden-met kant heb. Al deze kanten ben ik; samen maken zij mij. Ik mag lui, boos en niet-rekening-houden-met zijn. Ik ben wie ik ben. Trouw aan mijzelf.
|
|
Mijn fantasie
legt een giechel bloot
ik kietel mezelf en de tuin
een parel
gelijk een wang
aait mijn gezicht
en fluistert… intiem
Na pijn en beroering
is er altijd
de omarming
echt
Mijn fantasie
legt een giechel bloot
en kietelt mezelf en de tuin
een parel gelijk een wang
aait mijn gezicht
en fluistert…
|
Teer is het hele dunne vliesje tussen levenskunst en levensangst. Mijn sterke, krachtige ik vermorzelt soms mijn tere, trillende kind. Dan word ik boos en snap niet waarom en vraag om ruimte, vrijheid, blijheid.
De vlinder in mijn hand die ik wil beschermen en laten zien is dan bijna fijngeknepen, en het vraagt rust en tijd om hem weer tot leven te wekken. Maar de vlinder is ook sterk en krachtig en moet dus niet bang zijn ten onder te gaan.
Ik ben een tere, wel bloeiende grasspriet die als je erop gaat liggen toch weer overeind komt.
|
|
Ik zie mezelf schoorvoetend zoeken
naar een plaats waar ik kan leven
waar de vragen van het leven
aan de orde mogen komen
in gedachten, woorden, dromen
antwoorden die niet voorgekookt zijn
maar doorleefd in alle hoeken.
Achter mij het niemandsland
waar ik ooit vandaan gekomen
ben en misschien, misschien wel
ergens nog ben blijven wonen.
Op de weg naar ander leven
voel ik nog vaak in mijn rug
het verleden dat gegeven
werd; maar ook schrijnend onaan-
en ontastbaar is gebleven.
Leven is : in beweging komen
niet omdat ik dat zou moeten
maar vanzelf, vanuit mijn voeten
mijn betrokkenheid en dromen
Leven is : ophouden met schromen
Leven is : de dag begroeten
|
Als de haan 3 x kraait
breken de dijken door,
steekt de wind op,
laait het vuur op.
Als de haan 3x kraait
steek ik mijn duim in de dijk,
strijk ik mijn zeilen
en warm ik mij aan mijn vuur.
Als de haan 3 x kraait
kan ik trots zijn op mijn aandacht.
Ik heb het gehoord !
Ik balanceer op het koord.
|
|
Ik zoek mijn diepste verlangen.
Dat wat in mezelf verborgen zit,
het zaadje dat stilaan wortel begint te schieten.
Soms geef ik het wat water.
Soms geef ik het warmte.
Soms laat ik het rustig zijn.
Ik behandel het liefdevol.
Het is geconcentreerde kracht
die wacht… die wacht…
De diepe slaap waarin het verzonken was
wordt nu wat lichter, het staat op ontwaken.
Als het zijn ogen zal open doen
zal ik erbij zijn,
het aankijken,
het herkennen.
En ermee op pad gaan.
|
Dondersteen, lekker ondeugend. Hoe krijg ik deze woorden nu weer bij het beeld dat ik van mijzelf heb ? Is dat makkelijk of is dat moeilijk ?
Ik weet het al, ik laat het rijpen, ik laat het los. Ik laat het rusten. Ik geef mij over, aan mijn innerlijke stilte. Aan mijn innerlijk. Ik geef mij over aan mijn existentiële rust !
|
Tuimelaar, links, rechts, voor, achter
Tuimelaar, altijd terug naar het centrum
Tuimelaar, altijd terug naar mezelf
Tuimelaar, geloof, vertrouwen, eerlijk
Tuimelaar, spelen – heerlijk |
ik ben van ver gekomen
gedragen door vragen
getrokken door een ver verschiet
het antwoord dat ik achter liet
en in de stilte van het zwijgen
hoor ik het fluisteren van mijn ziel :
niets gaat ooit verloren !
|
| KernNa jarenlang cirkelen, afzien en inzien, verstoppen en openheid, is het me voor een stukje duidelijk wat mijn kerndoel van bestaan is : zwaarte en ’t leren van vrolijkheid, vertrouwen en ’t leven leren liefhebben.Behalve stilstaan, reflecteren op wat ik niet goed kan, of wil; me bewuster worden van al het puike en soms zelfs de hoge kwaliteiten die ik in m’n kern meedraag en uitdragen kan.Een stille kracht die er zomaar, latent, gewoon is ! |
Het enge van het leven vind ik dat het onvoorspelbaar is. Je kunt het willen sturen en regelen zoveel als je wilt, maar er gebgeuren altijd dingen die je niet wilt, waar je niet op hebt gerekend, die pijn doen, enzovoort. De kunst is nou om temidden van al dat geraas en gerommel overeind te blijven en iets van je leven te maken. met vallen en opstaan, met huilen en lachen, met verdriet en plezier. Momenten van intens verdriet hebben mij geleerd dat ik toch niet ten onder ging en dus moest verder leven. Dat heb ik geprobeerd te doen door naar de vele goede dingen te kijken. Zien wat er wél is, in plaats van blijven hangen in wat verloren is; met veel pijn, dat wel. De kunst was te blijven staan, waar ik eigenlijk bijna omviel. Maar het was wel eng. |
|
Omslagpunt
Golve, grote en kleine
herkennen, genieten
je laten meevoeren en
dan hard neerkomen
ervaren en een balans vinden
soms vooruit, soms achteruit
jezelf vinden en weer kwijtraken
volop in het leven staan
|
Lekker stil hè, die stilte ! |
|
